Czarno-biała poezja obrazu: „Muse” z Małgorzatą Belą i Marcinem Maseckim na festiwalu Nowe Horyzonty

Na jubileuszowej, 25. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego BNP Paribas Nowe Horyzonty, która odbywa się w dniach 17–27 lipca 2025 roku we Wrocławiu, miała miejsce światowa premiera filmu Muse w reżyserii Pawła Pawlikowskiego. Ten krótkometrażowy, czarno-biały niemy film zachwycił publiczność swoją formą i wyrazistością. W głównych rolach wystąpiła Małgorzata Bela – jako enigmatyczna muza – oraz pianista Marcin Masecki.

Historia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty

Festiwal powstał w 2001 roku, założony przez Romana Gutka jako przestrzeń dla odważnego kina artystycznego, eksperymentalnego i autorskiego. Pierwsze edycje miały miejsce w Sanoku (2001), a następnie w Cieszynie (2002–2005). Od 2006 roku festiwal odbywa się we Wrocławiu, gdzie stał się jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych w Polsce i regionie. Nowe Horyzonty zyskały renomę jako festiwal kinem niezależnym, pokazujący kino wykraczające poza mainstream – artyści wizjonerzy, twórcy eksperymentalni, kino prowokacyjne i refleksyjne.

Małgorzata Bela – Królowa Nowych Horyzontów 2025

Małgorzata Bela — supermodelka, aktorka i ikona stylu. Jej pojawienie się na czerwonym dywanie podczas pokazu „Muse” Pawła Pawlikowskiego było jednym z najbardziej wyczekiwanych momentów festiwalu. Film „Muse” w którym Małgorzata Bela gra jedną z głównych ról został zaprezentowany w sobotę 19 lipca w Kinie Nowe Horyzonty. „Muse” to krótkometrażowa, czarno‑biała miniatura (ok. 6 minut), w której Bela wciela się w „muzę” występującą u boku Marcina Maseckiego, jako „tragikomiczny” duet – klasyka przeciw nowoczesności, elegancja konfrontowana z dekadencją

Spotkanie z twórcami i recital

Po seansie odbyło się kameralne spotkanie z reżyserem Pawłem Pawlikowskim, Małgorzatą Belą i pianistą Marcinem Maseckim. „Muse” to także historia władzy i inspiracji – subtelna gra o dominację, uwagę i potrzebę wzajemnego uzależnienia obu postaci. Film prowadzony jest w stylu kina niemego – klasyczna estetyka, kontrast między elegancją a błazeńskością, nowoczesnością i konwencją.